HODI TANZANIA! Het meisje dat later grootmoeder wil worden

24 juli 2019

COLUMN 4

* Hodi betekent in Swahili ‘Mag ik binnenkomen?’ Die vraag stelt psychiater Dirk De Wachter in Tanzania, waar hij projecten van Child-Help bezoekt rond spina bifida en hydrocefalie. Hij deelt zijn ervaringen tot en met 5 augustus in dS Avond en in de krant de Standaard. Ook hier op de website kan je meelezen, net als op onze Facebook-pagina Child-Help België.

Vandaag deden we huisbezoeken en konden we kennismaken met de eigenlijke leefwereld van kinderen met spina bifida.

De afstanden zijn groot en de wegen ondermaats, zodat we vaak uren onderweg zijn om de afgelegen woningen te bereiken. Gelukkig hebben we een chauffeur die met gemak kan deelnemen aan Paris-Dakar, laverend tussen scherpe rotspartijen op de zandwegen die zich amper onderscheiden in het landschap. We bewonderen de panorama’s die we kennen uit blitse toeristische folders, dit is inderdaad een land met prachtige natuur.

Na wat zoeken komen we bij Alice, een meisje van acht dat bij haar grootmoeder leeft. Omdat de grootmoeder zelf naar de stad is, moeten we even rondvragen wie de zorg voor haar opneemt van de vele familieleden en buren die zich verzameld hebben. Ons bezoek veroorzaakt veel deining. Alice kan heel moeilijk stappen, zodat naar school gaan niet evident is. De school is meer dan drie kilometer verder, een klein uurtje stappen voor haar gezonde broertjes en zusjes. Zij zou erg geholpen zijn met een aangepaste rolstoel die ze dan zelf kan bedienen. Naar school gaan is erg belangrijk voor deze kinderen en Alice blijkt ook beter te zijn in lezen en schrijven dan haar guitige broertjes. Als ik vraag wat ze later wil worden, zegt ze zonder twijfelen: ‘Grootmoeder.’

Haar atrofische beentjes zijn erg kwetsbaar. Door verlamming en gevoelsstoornissen vertonen ze gemakkelijk lelijke verwondingen. Een hooggespecialiseerde arts kan hier niet zoveel betekenen. Mijn vrouw is huisarts. Net zoals in België is de huisarts ook hier de belangrijkste schakel in de medische zorg. In samenspraak met de thuisverpleegkundige kan ze de letsels bekijken en met heel eenvoudige middelen belangrijke raad geven. De hygiënische omstandigheden zijn hier niet gunstig, en dat is geen overdrijving.

Alice kruipt behendig over de aangestampte vloer waar de huisdieren snuffelend rondslenteren. Ouders of grootouders motiveren om eenvoudige wondverzorging te leren, is een belangrijke taak voor hulpverleners. In dit geval lijkt de kleine Alice zelf nog het best te snappen wat er moet gebeuren. Niet gemakkelijk in huizen zonder stromend water of elektriciteit. Misschien kan ze later ook nog verpleegster of dokter worden.

We bezoeken daarna de elfjarige Robert, die grote problemen heeft met zelf geknutseld continentiemateriaal, maar een stel betrokken ouders heeft die creatieve oplossingen aanbrengen. Zo toeren we verder door het land. De zon zakt als we arriveren bij Nicolas, die ernstige doorligwonden heeft die dringend aangepakt moeten worden.

Ondanks en zelfs mogelijk dankzij die precaire medische omstandigheden, ontstaan gesprekken en contacten van een authenticiteit die je bij andere bezoeken nooit kunt voelen. Zorg geeft vaak toegang tot de werkelijke mens, ook dat is in het rijke Westen niet anders.

HOE KAN JIJ HELPEN?

Steun Child-Help en geef kinderen met een aangeboren handicap in ontwikkelingslanden een eerlijke start.

BLIJF OP DE HOOGTE

Ontvang het laatste nieuws over Child-Help projecten en rechtstreeks in je mailbox.

CHILD-HELP OP SOCIAL MEDIA