HODI TANZANIA! De wonderen zijn het dorp nog niet uit

30 juli 2019

COLUMN 8

* Hodi betekent in Swahili ‘Mag ik binnenkomen?’ Die vraag stelt psychiater Dirk De Wachter in Tanzania, waar hij projecten van Child-Help bezoekt rond spina bifida en hydrocefalie. Hij deelt zijn ervaringen tot en met 5 augustus in dS Avond en in de krant de Standaard. Ook hier op de website kan je meelezen, net als op onze Facebook-pagina Child-Help België.

Tussen de meer formele bezoeken aan ziekenhuizen, gezondheidscentra en beleidsorganen door proberen we tijd te maken voor gewone mensen. Het maakt deze reis bijzonder. Een van de meest opmerkelijke figuren is Hans (sommige namen zijn echo’s van het Duitse koloniale verleden). De zoektocht naar zijn huis is een heel avontuur. Via onmogelijke wegen rijden we verloren in het stoffige binnenland. Deze plaatsen zijn niet terug te vinden op Google Maps, er is hier dan ook geen enkele toerist te bekennen.

Uiteindelijk spreken we af op het dorpsplein, waar de man een kleine winkel uitbaat. Hij komt aangereden in zijn rolstoel met een snelheid waarmee hij Marc Herremans in de sprint zou kunnen kloppen. De goedlachse man vertelt graag zijn verhaal. Het halve dorp stroomt toe om de witte mensen uit het beste voetballand van de wereld te begroeten. Bijna iedereen schijnt Romelu Lukaku, Vincent Kompany en Eden Hazard te kennen, de sfeer is uitgelaten.

Hans is 39 jaar oud en heeft spina bifida. Zijn ouders dachten dat hij vlug na zijn geboorte zou sterven. Maar hij bleef als bij wonder leven en kon op tijd de nodige medische zorgen krijgen. Zijn beide ouders geloofden in zijn mogelijkheden, zodat hij een opleiding tot schoenmaker kon volgen. Hij bleek een handige man te zijn die mede door zijn goede sociale vaardigheden een respectvolle plaats kon veroveren in de gemeenschap. Hij leerde een vrouw kennen en is nu vader van een flinke zoon van drie jaar.

De hele familie poseert fier voor de foto. Ze zijn het bewijs dat een liefdevolle omkadering noodzakelijk is voor de toekomst van een kind. Een hechte band, vertrouwen en een fundamenteel geloof in de toekomst blijken uitzichtloze situaties soms recht te trekken. Deze veilige hechting vormt een duurzame voedingsbodem waarop een leven zich kan ontwikkelen. ‘Hij heeft het allemaal zelf gedaan’, zeggen de ouders met ingehouden trots. ‘Ik zie de handicap al lang niet meer’, zegt de echtgenote bedachtzaam. Het zoontje zit kirrend op de schoot van zijn papa. Ook voor de volgende generatie liggen de kaarten goed.

De liefde tussen mensen kan krachtiger zijn dan noodlottige tegenslagen, een gegeven dat voor onze cultuur evengoed geldt. Wonderen komen niet uit de hemel vallen, ze gebeuren in het hart van goede mensen.

HOE KAN JIJ HELPEN?

Steun Child-Help en geef kinderen met een aangeboren handicap in ontwikkelingslanden een eerlijke start.

BLIJF OP DE HOOGTE

Ontvang het laatste nieuws over Child-Help projecten en rechtstreeks in je mailbox.

CHILD-HELP OP SOCIAL MEDIA