HODI TANZANIA! Een solidair netwerk

31 juli 2019

COLUMN 9

* Hodi betekent in Swahili ‘Mag ik binnenkomen?’ Die vraag stelt psychiater Dirk De Wachter in Tanzania, waar hij projecten van Child-Help bezoekt rond spina bifida en hydrocefalie. Hij deelt zijn ervaringen tot en met 5 augustus in dS Avond en in de krant de Standaard. Ook hier op de website kan je meelezen, net als op onze Facebook-pagina Child-Help België.

De lange rondreis brengt ons in Zanzibar, het legendarische eiland met mythische uitstraling. De sfeer is heel anders dan in het Tanzaniaanse binnenland. Hier heerst het toerisme van de eindeloze witte stranden, waardoor het een uiterst romantische reisbestemming is. Maar de geschiedenis ervan is beladen, als cruciale doorgangsplaats van de slavenhandel en als decor van een eeuwenlange strijd tussen verschillende overheersers. De stad Stone Town ademt die historische sfeer, met haar prachtige gebouwen waarin Portugese, Indiase en Britse invloeden terug te vinden zijn. Toch valt de Arabische invloed het meest op. Behoudens de toeristen zijn de vrouwen hier gesluierd en de scholen streng islamitisch.
 
Zoals gepland bezoeken wij het belangrijkste ziekenhuis. Tot mijn verwondering beschikt het over de modernste technische uitrusting, dankzij gulle sponsors uit onder andere Spanje en de Verenigde Staten. Cubaanse artsen maken een belangrijk deel uit van de medische staf. De enthousiaste verpleegkundigen zien er in hun smetteloos witte gewaden en dito hoofddoeken uit als de zusters die ik mij herinner uit mijn kinderjaren, in het ziekenhuis waar mijn vader zaliger werkte.
 
We bezoeken verschillende afdelingen. Overal zitten moeders op de grond te wachten met hun baby’s op de schoot. Ik verneem dat er soms problemen zijn met de samenwerking tussen de verschillende medische disciplines. Ook hier spelen de ego’s van de artsen soms op. Ik sta versteld van de werkwijze op de dienst kindercardiologie. Patiënten met ernstige problemen die ze hier niet aankunnen, worden overgevlogen naar hypergespecialiseerde diensten in Israël. Ik vraag nadrukkelijk of dat geen spanning geeft tussen de joodse cultuur en de islam. Zowel artsen als verpleegkundigen bekijken mij alsof ik een compleet absurde stelling poneer. Ik blijf wat verward achter.
 
Op de dienst neurochirurgie ligt een klein kind met een groot waterhoofd in een spastische houding. Het is een palliatieve situatie, het kind gaat zeker sterven. De moeder zit er de hele tijd bij. Ik vraag voorzichtig hoe ze zich voelt. Ze antwoordt zonder veel aarzeling op mijn vragen. Ze voelt zich erg gesteund door de andere moeders in de kamer, ze vormen samen een soort solidair netwerk dat ongewoon krachtig werkt. Ook God is hier erg aanwezig. Hij heeft het zo gewild, de mens aanvaardt zijn wil.
 
Op mijn vragen aan de artsen naar mogelijkheden van palliatieve sedatie krijg ik weinig antwoorden, die manier van werken is hier niet aan de orde.
 
Het beeld van het kind laat mij niet los. Er is geen alcohol in ons hotel. Ik zit met mijn geliefde in het zand en luister naar het eeuwige ruisen van de oceaan.

HOE KAN JIJ HELPEN?

Steun Child-Help en geef kinderen met een aangeboren handicap in ontwikkelingslanden een eerlijke start.

BLIJF OP DE HOOGTE

Ontvang het laatste nieuws over Child-Help projecten en rechtstreeks in je mailbox.

CHILD-HELP OP SOCIAL MEDIA